musikalegi

Galtzerdi eta azpiko kamiseta zuriak antiestetikoak omen ziren. Hala esan zidan ezagun “lorailo” batek. Kontuan izanda bere pinta lorailoak(permanenteak, pultserak…) ez nion kasurik egin.

Baina “amigo”, ze gertatu zen, kontu horrekin, gaur egun nere haurren ama dena etorri zenean?

Nik, galtzerdi zurien defentsa irmo bat eginez nioen, bazela serie estatu batuar poliziako bat, zeinetan poliziak benetan gogorrak ziren eta galtzerdi zuriak erabiltzen zituzten. Kutsu makarra zutela polizi haiek gainera, beraz etzirela antiestetikoak.

Ohartzerako, koloretako galtzerdiez osatua nuen kajoia.

Seriearen izenburua ez dut gogoratzen baina bai bertako haserako abestia, Del Shannon-en Runaway bikaina. Toke Tarantinianoduna, abestiaren berrikuntza da, musitron izeneko sintetizadorearekin eginiko “solo” bat agertzea.

Ez galdu bideoan dantzan ari den jendea, batez ere gogo-ak

Izandako lankide batek, maiz abesten zuen abestia zen Luis Eduardo Aute-ren “Al Alba” bikain hau.

Konposatzaileak dioenez, faxistek egin zituzten azken fusilaketen bezperetan idatziriko abestia da. Sekulako denbora tarte txikian idatzia izan omen zen, bapatean sortua. Gogoratu, fusilaketa haietan hil zituztela Txiki eta Otaegi eta FRAP-eko hiru militante.

Abestia zoragarria da, Luis Eduardo Aute-ren asko bezala. Oso atsegina egiten zait musikari hau. Gozatu.

Lehengo batean, interneten mirandan nenbilela, ondorengo abestirekin egin nuen topo.

Bitxi iruditu zitzaidan, momentu dibertigarri bat pasatzeko abesti bitxi bat, era bitxian abestua.

Taldearen izena Miranda! da, Argentinarrak. Bereziak.

Talde berezia dugu The Wave Pictures.

Iazko urtean argitaratutako diskoak arrakastatsua sortatu zitzaien.

Hona hemen froga bat.

Batzuetan Violent femmes gogorarazten naute, beste batzuetan Sid Barret-en haserako Pink Floid bikain haiek, beste batzuetan nik zein dakit ze talde.

Nolanahi ere, konparazioak konparazio, talde bikaina.

Joan den astean La jungla sonora irratsaioan entzun ahal izan zen talde klasiko bat aurkeztu nahi dizuet: Stone Roses.

Makina jendek ikusiko zuen eguna argitzen, Manchester-en, dantza-lekuetatik ateratzean gauean hauekin dantza saio ederrak egin ondoren.

P.D. The Stone Roses-en abestiaren aurretik, The soulsavers bikainen abesti bat jarri zuten. Baina bigarren hauek gurean jada agertuak direnez lehenengoak jartzea erabaki dut. Katuek barkatuko al naute?

Iazko urtean disko bikain bat argitaratu zuen talde bat zuekin entzuteko gogoa piztu zait.

Taldea The Dodos da. Definitzeko zailak. Entzun ea gogoko dituzuen.

Hori izan da data, Beatles taldekoen diskografi guztia digitalki remasterizaturik argitaratzeko.

Radio3-n konparaketa bikaina egin dute zenbait abestien edizio ezberdinekin, diferentziarik antzematen ote zen, eta nere uste apalean, ez dut uste horrenbesterainokoa denik (kontutan hartu behar da irratian entzun dudala, agian, etxean ekipo on batetan entzunda ezberdintasunak handiagoak izango dira).

Era batera edo bestera, betiko abesti bikain eta berritzaileak izaten jarraitzen dute.

Entzun ondorengo abesti guztiz psikodeliko hau. LSD ona hartuko zuten hauek nonbait.

Oporrak amaitu dira eta lanera. Blogari berriro heltzeko unea ere iritsi da.

Bidaiatzeko gogorik bada, berriro oporrei itxaron behar (fisikoki egin nahi bada behintzat) edo/eta bestela, liburu edo Roge Blasco-ren irratsaioak entzun behar (mentalki bidaiatu nahi bada).

Irratsaio hori dela eta, aurreko denboraldiko saioak hasteko erabiltzen zuen Fermin Muguruzaren abesti hau eskaini nahi dizuet.

Indarrean dator Karmen, eta zer hobeto hori demostratzeko, ostiralean, uztailak 17-an, herrian izango dugun kontzertua baino. Horretarako, Euskal Herriko talde esanguratsuenetako bi elkartuko dira Alegiako plazan, Ama Say eta Delorean.

Deloreanek dantzarako rock bikaina eskaintzen digu eta Ama say-ek, aire fresko bat bezala izan zenak Euskal herriko musikarentzat, garai haietako mailako kontzertua eskaintzen badigute, ni pozik.

Michael Jackson-en heriotzak txoko guztiak bete dituen honetan, deigarria iruditu zitzaidan, lehengo larunbatean, euskadi irratiko mahai-inguru batean, Nafarroako PSN-ko alderdikide Euskaldun batek (bereiz ditzagun Euskaldun eta Euskal Herritarra), Michael Jackson-ek eginiko larru azal aldaketa kritikatu zuen, argudiatuz abeslariaren konplexu, fama nahia eta abar.

Horretaraino erabat ados.

Baina segidan berak ere hantzeko gauza egiten duela pentsatu nuen, Espainiar partidu politiko bateko militantea izaki. Hau da, nola egon daiteke euskaldun bat bere kultura une oro zanpatzen ari den partidu batean? Agian ezjakintasunagatik, agian gaizki eramaniko konplexuengatik, agian protagonismo hutsagatik, agian bereziak sentitzeagatik, agian diruagatik, agian koefiziente maila bajuagatik…

Nik behintzat beste arrazoirik ez dut ikusten.