Hona hemen beraien hasieretako abesti ezagunenetako baten bideo bat eta benetan bitxia izan zen kontzertu bateko beste bideo bat. Bigarren bideo honetan nabaria da ingle brasildarrak artean modan jartzeke zeudela.
Helburu bat jarri dut aurtengo urterako, Patxi Lopez-ek urte bukaerako hitzaldian izan zuen arreta hobetzea.
Badakit azkenaldian ez dudala atarramentu handirik postak idazterakoan, baina berak, dituen baliabide guztiekin, izan zuen ikuslegoa %0-koa izan zela ikusirik, saiatu beharra dagoela pentsarazi dit. Helburu handiei begiratzeko urtea da hau.
Hasteko har ezazue Pearl Jam-en azken diskoko abesti bat.
Gaur, inguruko batek izan duen galera bati erantzun beharrean aurkitu naiz. Beharrean diot ze honelako konpromezuak sekula ez dira ongi-etorriak.
Lagunarekin egin dudan aldia, aldi korrektoa izan da. Baina autoan sartu naizenean, Wilco-ren “Airline to Heaven” abestia jarri eta nire baitan tristura, lagunarekiko elkartasuna, berari lagundu nahia, aurrera egin beharra… bezalako sentimenduak piztu dira.
Une aberatsa eta intimoa bizi izan dut.
Aukera izan dut lagun gehiagorekin joateko baina ez naiz damu autoan bakarrik joan izanaz, honela lau alditan edo entzun ahal izan dut abestia.
Gertatu den bezala idatzi dizuet, ez saiatu logikarik bilatzen.
Kolore aniztasuna ez da gaurko egun honen adierazgarri (egun grisa gaurkoa) ez eta bizi dugun garai hauena ere. Ez dut kolore gris horretara mugatu nahi. Kolore ezberdinak ikusi nahi ditut. Eta zalantzarik ez dut ikusiko ditugula.
Josu Muguruza eta Santi Brouard hilketen urteurren hau aprobetxatu nahi dut, lehenengoaren omenez Ruper Ordorikak idatzi zuen “Ez da posible” abestia elkarrekin entzuteko.
Tontokaletik blog-ak 3 urte bete dituen hontan, posta hau aprobetxatu nahi nuke zorion bero bat eskaintzeko.
Ipiniko nuen abestia pentsatzean berriz, berak cicatriz taldearen Lola ipini duela ikusirik, errazena egin dut eta nik The Kinks taldearen Lola ipini dut.
Galtzerdi eta azpiko kamiseta zuriak antiestetikoak omen ziren. Hala esan zidan ezagun “lorailo” batek. Kontuan izanda bere pinta lorailoak(permanenteak, pultserak…) ez nion kasurik egin.
Baina “amigo”, ze gertatu zen, kontu horrekin, gaur egun nere haurren ama dena etorri zenean?
Nik, galtzerdi zurien defentsa irmo bat eginez nioen, bazela serie estatu batuar poliziako bat, zeinetan poliziak benetan gogorrak ziren eta galtzerdi zuriak erabiltzen zituzten. Kutsu makarra zutela polizi haiek gainera, beraz etzirela antiestetikoak.
Ohartzerako, koloretako galtzerdiez osatua nuen kajoia.
Seriearen izenburua ez dut gogoratzen baina bai bertako haserako abestia, Del Shannon-en Runaway bikaina. Toke Tarantinianoduna, abestiaren berrikuntza da, musitron izeneko sintetizadorearekin eginiko “solo” bat agertzea.
Ez galdu bideoan dantzan ari den jendea, batez ere gogo-ak
Izandako lankide batek, maiz abesten zuen abestia zen Luis Eduardo Aute-ren “Al Alba” bikain hau.
Konposatzaileak dioenez, faxistek egin zituzten azken fusilaketen bezperetan idatziriko abestia da. Sekulako denbora tarte txikian idatzia izan omen zen, bapatean sortua. Gogoratu, fusilaketa haietan hil zituztela Txiki eta Otaegi eta FRAP-eko hiru militante.
Abestia zoragarria da, Luis Eduardo Aute-ren asko bezala. Oso atsegina egiten zait musikari hau. Gozatu.