musikalegi

Haur jaio berriei hitzegiterakoan, doinuak, sekulako garrantzia hartzen du. Doinuaren arabera lasaitasuna edo/eta maitasuna trasmititu ahal dizkiegu, edo alderantziz. Berdin da zer esaten diegun; sekulakoak eta bi esaten badizkiegu tonu goxo batean, haurra goxo sentituko da, maitatua sentituko da eta lasaitasunarekin erreakzionatuko du. Alderantziz, hitz goxoak era zakarrean esaten badizkiogu, haurrak urduritasunarekin erantzungo du.

Beraz ezinbestekoa da doinuaren garrantzia haurrekiko komunikazioan.

Berdina gertatzen zait niri musikarekin, gustoko nota sekuentzi batek sekulako bizitza ematen dit, esanahia ez badut ulertu ere. Gauzak beste era batetara ikus arazten dizkit, sekulako lasaitasuna lortzen dut, gozatu egiten dut, benetan dizuet.

Horixe gertatu zait aurten MGMT talde bikain sideralaren “Time to pretend” abestiarekin. Entzun eta entzun ariko nintzateke behin eta berriz.

San Silbestre ona igaron eta urte berri on.

Lehengo batetan Azkarate andereinoa irratian entzun eta zergatik hitzegiten duen seminarista bezala galdetu nion nere buruari (egia da jeltzale askok hitzagiten duela horrela); bai eta galdetu nion nere buruari zergatik erabiltzen duen, elizetako irudiek edukitzen duten aurpegi sufritu hori, resignazioz betetako aurpegia (baita ere jeltzale eta politiko askok ipintzen duten aurpegia).

Zergatik santu itxura hori, santuak ez badira? beraiek jakingo dute.

Eta honela, Paralisis Permanenteren “Quiero ser santa” abestia etorri zitzaidan burura.

Duela gutxi, telebistako Twin Peaks pelikula etorri zitzaidan burura. Izen berdineko serietik sorturiko pelikula.

Serieak arrakasta itzela izan zuen ikusi ahal izan zutenen artean. Ikusi ahal diot, ze antena kontuak direla eta, gu beti urte mordo bat atzeraturik ibili oi izan gara.

Egia esan behar badut, pelikula grabatua nuen baina, telebista aurrean jartzen naizen guztietan lo artzen dudanez, ez dakit oraindik nork hil ote zuen Laura Palmer andereinoa.

Behin eta berriz ikusi eta entzuten nuena, pelikulan, taberna ilun batetan entzun zitezkeen bi abestiak ziren.

Lehenengoa, ez badit buruak utsik egiten, Julee Cruise abeslariak abesturiko Questions in a world of blue abestia zen. Pieza goxoa, bai hoixe.

Bigarrena berriz David Lynch berak sorturiko blues zikin bat da, The Pink Room. Pieza earra, bai hoixe.

Aste buru honetako 7k-n, Gogol Bordello taldeari buruzko artikulua irakurri eta taldearen bideoren bat ikusteko asmoarekin, youtube-n sartu naiz. Gustoko egin zaizkit entzun ditudan abestiak eta berari buruz posta idazten hastera nindoanean, Les négresses vertes taldea etorri burura eta bere bideoak ikusteari ekin diot.

Benetan kuttunak izan genituen sasoi batetan gure etxean. Makina aldiz ipini genuen binilozko diska izan zen Mlah. Oroitzen naiz anaiari urtebetetze batzuetan oparituriko diskoa izan zela, duela 18-20 urte.

Zalantzarik gabe, taldearen adina errespetatuaz, eta bi taldeen arteko mailari buruzko konparaziorik egin gabe, Les négresses vertes taldearen bi abesti ipintzea pentsatu dut, hain zuzen arestian aipaturiko diska zoragarri horretako bi abesti.

Eta barkatu diezaiatela Gogol Bordello taldekoek, baina ezin nuen omenalditxi hau egin gabe pasa. Aurrerago izango dute beraiek ere leku bat blog honetan.

Gaur, Abenduak 3, Nafarroaren eta Nafarron eguna dugu.

Makina talde saiatzen dira ikuspegi estraofizial bat eskaintzen egun honi, horien artean Orreaga Fundazioa, gaurko egunean ekitaldi ezberdinak aurrera eman dituenak.

Eta abesti bat ipini behar eta zein abeslarik abestu dio Nafarroari gure Benitok baino hobetogo.

Emaiozue ukitu berezi bat gaurko egunari.

Egun batean izarren hautsa bizigai bilakatu bazen, atzokoan, alderantzizko bidea hartu zigun Mikelek.

Pirritx eta Porrotxek kalejiara batean dioten bezala “zaharra haztu gabe, sortuaz berria” ibili zen Mikel. Inork ez bezala uztartu zituen gure iragana eta gure geroa.

Sentimenduak sentimenduak direla eta norbanakoarenak direla ahaztu gabe, zihur naiz, Mikelek, Euskaldun eta Euskaldun ezdirenen bizia, hamaika sentimenduez mozorrotu zuela eta mozorrotuko duela, eta hori ez du edozeinek egiten.

Eskerrik asko Mikel. Bejondizula.