musikalegi

Eutsi! Gustoko Slogan-a dut.

Eusteak ematen dio bati garaipena. Bizitzak, bata bestearen atzetik jartzen dizkigun froga ezberdinak gainditzeko ezinbestekoa du gizakiak eustea. Eta froga faltarik ez da izaten.

Eutsi beharra dago norbanako zein herri bezala irauteko. Euskal herritarrok badugu eusteko grina hori, nola iraun bestela hainbeste mendeetan eutsi gabe ez bada?

Eutsi eta slogan hitzak uztartzeko, Eutsi! filmako abesti nagusiaren bideoa jarri nahi dut. Gose, Arrasatear taldearen abestia da. Talde interesgarria dugu, eskusoinuari bere lekua aurkitzen laguntzen duten talde horietako bat.

PD:Ea Alemaniarrek ere eutsi eta espainiar selekzioa garaitzen duten. Ez dakit espaniar eta espainiarzale diren Euskal herritar kazetarien lerdea jasan ahal izango dudan. Horri ere eutsi egin behar.

PD: Kezkatua nago espainiar selekzioen kontuarekin, aspaldian armariotik irteten ari diren Euskal herritarrekin. Mesedez Eutsi, eta itzuli berriro armariora.

Musikalegiko arduradun bezala, blog-ari beste dimentsio bat ematea pentsatu dut. Lados-eko dokumentalek eta radio3-eko saioek duten snob kutsua eman nahi diot.

Honetarako, bidea jorratzen lagunduko didan kultuko talde eta abesti bat erabiltzen hasiko naiz. Hartu lasai eta entzun, entzun eta hausnartu. Sakona da.

Badator Musikalegi berria. Hau beste esfera bat da.

Ea zer deritzozuen.

Big umbrella bat da behar deguna udaberri hau pasatzeko. Egunero degu euria. Menia ttiki bat eta hor degu berriro hain beharrezkoa den likidoa.

Lasai, Kings Have Long Arms taldearen abesti bikain honekin argia ikusiko dezue berriro zeruan.

Gozatu, ederra da eta.

Maiatzaren 1-ean izan zen Eleftheria Arvanitaki andereinoa Donostian. Cave jauna ikusi eta 8 egunetara hain zuzen. Eta han ginen bikotea eta biok, okasiorako prestaturik.

Honek etzuen hutsik egin, ez horixe. Ze maila berak, eta bere 7 laguntzaileek. Ikaragarria. 8 egun lehenagoko kontzertutik “bueno” batekin irten banintz ere, oraingoan ezitzaidan horrelakorik gertatu. Hori bai, oraingo honetan ere ez nuen jaso espero nuena, kasu honetan motz gelditu zen espero nuena. Ze indarra. Latza izan zen.

Eta konparazioekin jarraituz, 8 egun lehenago, Cave jaunak inolako interesik ez bazuen azaldu kontzertua eman beharreko herrialdearen errealitatea ezagutzearren (bere uste inozoan Espainian zegoen), Eleftheria Arvanitaki andereinoak, txuleten laguntzekin, kontzertuko sarrera hitzak eta amaierako taldearen aurkezpena, Euskaraz egin zituen. Bejon deiola.

Duela gutxi zendu zen Josetxo Anitua, Cancer Moon taldeko abeslaria.

Oroitzen naiz, 90. hamarkadaren haseran, Cancer Moon, la Secta, Los Clavos, El Inquilino comunista, Ama Say, los Bichos… bezalako taldeak entzuteak berpiztu egin ninduela. Posible zen Euskal herrian, punk giroko kalejirekin slogan sinpleak bezain hutsak botatzeaz aparte (”Un patriota un idiota”, “Sin pais” “mierda…”, “odio…”) beste diskurtso bateko Rock-a egitea, kalitate handiko Rock-a.

Eta hori egin zuten Cancer Moon-ekoek. Gure artean, handiak bezain ezezagunak izan zirenak. Gurean, Rock-a, jarrera kontua gehiago baita kalitate kontua baino.

Oharra: Oso gogoko ditut kalejirak eta sortzen duten giroa.

Iritsi zen eguna eta Nikolas Euskal Herrira etorri zen. Nikolas eta bere hazi txarrak. Ezin ba hutsik egin. Lehenengo aldia nuen Nikolas ikusteko.

Kontzertuan zehar txandakatuz joan zen abesti indartsuak eta pausatuagoak. Klasiko asko errepasatu zituen. Indarra transmititzen eta zerbait berezia dutenik ezin ukatu. Ni behintzat, amaieran nekatua baldin banengoen ere, nahiko gustora egon nintzen.

Baina zalantza batzuk baditut; Norbaitek teklaturik entzun al zuen kontzertuan zehar? Nik behin. Norbaiti baxuak burua lertu al zion? Neri amaieran kasi-kasi, gehiegi entzuten zela iruditu zitzaidan. Nikolas zenbait abestietan, bere pedora joaten zela iritzi al dio norbaitek? Zergatik esan zigun hainbeste aldiz fakiu? hain kristaua izanda, pekatua dela jakin beharko luke.

Desioa, gogo edo nahiak ase edo betetzeko irrika omen da.
Badut nik datorren hilabetetarako zenbait nahi betetzeko irrika eta horiei buruz pentsatzen ari nintzela, non bururatu zaidan desio doktorearengana joatea. Argi dut ez didala nire nahiak asetzen lagunduko baina bai denbora atseginagoa bihurtuko, urteetan egin duen bezala.

Hiztegiaren arabera, Hallelujah, poztasun oihu bat da.

Jeff Buckley-k, Leonard Cohen-en Hallelujah abestia, edertasun oihu bihurtu zuen. Ez zen poztasun oihu bat. Entzuteak sortzen zuen poztasuna. Grace disko guztiak bezala.

Nik abesti hau aukeratu dut, bixi-poxa ematen didan pertsonari, bere urtebetetze egunean, eskaintzeko.

Zorionak KARI!!

Bada nere herrian, Alegian, katakume berezi bat. Honek bi hanka ditu, baina ipurdia eta mingaina lau hankadunek bezain arina. Beste gauzen artean, katutzarrarekin batera, Bi katu blogaren arduraduna da.

Elkarrekin, blogari bezala lehenengo afaria egin genuenean, eta oker banago bota errua ardo, garagardo edo mondejuei, Robert Plant & Alison Krauss-ek elkarrekin ateratako Raising Sand diskoa goraipatzen zidan. Eta gaur, aurreko postan bere erantzun bat dagoela ikusirik, bikote honen bi abesti ipintzea bururatu zait, zalantzarik gabe disko bikaina egin bai zuten. Latza.

Katutzar eta katakume guztientzat.

Mitinetara joatera merezi ote du?. Eta hain zuzen peneuvekoetara? Eta zergatik derrepente joera hau?

Batzokiko neska aurkitu genezakelako. Eta badakizue nolakoak den. Ezetz? Betagarrikoek esango digute.

Ez da oso kalitate oneko bideoa baino, nik beti gustora entzuten dudan abesti bat da. Zuek erabaki orain, mitinetara joatea merezi ote duen edo ez, ni behintzat ez noa, ezta…

P.D. Doctor deseoren bideoa jarri nahi nuen, abesti honekin bideo bat egin zutelakoan bait nago, baina ez dut aurkitu.