musikalegi

Galtzerdi eta azpiko kamiseta zuriak antiestetikoak omen ziren. Hala esan zidan ezagun “lorailo” batek. Kontuan izanda bere pinta lorailoak(permanenteak, pultserak…) ez nion kasurik egin.

Baina “amigo”, ze gertatu zen, kontu horrekin, gaur egun nere haurren ama dena etorri zenean?

Nik, galtzerdi zurien defentsa irmo bat eginez nioen, bazela serie estatu batuar poliziako bat, zeinetan poliziak benetan gogorrak ziren eta galtzerdi zuriak erabiltzen zituzten. Kutsu makarra zutela polizi haiek gainera, beraz etzirela antiestetikoak.

Ohartzerako, koloretako galtzerdiez osatua nuen kajoia.

Seriearen izenburua ez dut gogoratzen baina bai bertako haserako abestia, Del Shannon-en Runaway bikaina. Toke Tarantinianoduna, abestiaren berrikuntza da, musitron izeneko sintetizadorearekin eginiko “solo” bat agertzea.

Ez galdu bideoan dantzan ari den jendea, batez ere gogo-ak

Izandako lankide batek, maiz abesten zuen abestia zen Luis Eduardo Aute-ren “Al Alba” bikain hau.

Konposatzaileak dioenez, faxistek egin zituzten azken fusilaketen bezperetan idatziriko abestia da. Sekulako denbora tarte txikian idatzia izan omen zen, bapatean sortua. Gogoratu, fusilaketa haietan hil zituztela Txiki eta Otaegi eta FRAP-eko hiru militante.

Abestia zoragarria da, Luis Eduardo Aute-ren asko bezala. Oso atsegina egiten zait musikari hau. Gozatu.

Joan den astean La jungla sonora irratsaioan entzun ahal izan zen talde klasiko bat aurkeztu nahi dizuet: Stone Roses.

Makina jendek ikusiko zuen eguna argitzen, Manchester-en, dantza-lekuetatik ateratzean gauean hauekin dantza saio ederrak egin ondoren.

P.D. The Stone Roses-en abestiaren aurretik, The soulsavers bikainen abesti bat jarri zuten. Baina bigarren hauek gurean jada agertuak direnez lehenengoak jartzea erabaki dut. Katuek barkatuko al naute?

Iazko urtean disko bikain bat argitaratu zuen talde bat zuekin entzuteko gogoa piztu zait.

Taldea The Dodos da. Definitzeko zailak. Entzun ea gogoko dituzuen.

GARA-ren WEB orrian irakurri dudanez, BBK Live jaialdian, Echo and the Bunnymen talde mitikoak jo behar omen du. Hori aprobetxatuz, entzun ezazue bere abesti mitikoetako bat.

Tori…

Gaur zortzi eskaini zuten kontzertua Donostian Calexico taldekoek. Ezin izan nuen bertan izan eta kontzertuari buruzko kritikarik ere ez dut irakurri. Badakit “katuren” batek kontzertura joateko asmoa bazuela, ea animatu eta nola joan zen azaltzen diguten.

Hemen Calexicoren bi bideokin konformatuko gara.

Haur jaio berriei hitzegiterakoan, doinuak, sekulako garrantzia hartzen du. Doinuaren arabera lasaitasuna edo/eta maitasuna trasmititu ahal dizkiegu, edo alderantziz. Berdin da zer esaten diegun; sekulakoak eta bi esaten badizkiegu tonu goxo batean, haurra goxo sentituko da, maitatua sentituko da eta lasaitasunarekin erreakzionatuko du. Alderantziz, hitz goxoak era zakarrean esaten badizkiogu, haurrak urduritasunarekin erantzungo du.

Beraz ezinbestekoa da doinuaren garrantzia haurrekiko komunikazioan.

Berdina gertatzen zait niri musikarekin, gustoko nota sekuentzi batek sekulako bizitza ematen dit, esanahia ez badut ulertu ere. Gauzak beste era batetara ikus arazten dizkit, sekulako lasaitasuna lortzen dut, gozatu egiten dut, benetan dizuet.

Horixe gertatu zait aurten MGMT talde bikain sideralaren “Time to pretend” abestiarekin. Entzun eta entzun ariko nintzateke behin eta berriz.

San Silbestre ona igaron eta urte berri on.

Aste buru honetako 7k-n, Gogol Bordello taldeari buruzko artikulua irakurri eta taldearen bideoren bat ikusteko asmoarekin, youtube-n sartu naiz. Gustoko egin zaizkit entzun ditudan abestiak eta berari buruz posta idazten hastera nindoanean, Les négresses vertes taldea etorri burura eta bere bideoak ikusteari ekin diot.

Benetan kuttunak izan genituen sasoi batetan gure etxean. Makina aldiz ipini genuen binilozko diska izan zen Mlah. Oroitzen naiz anaiari urtebetetze batzuetan oparituriko diskoa izan zela, duela 18-20 urte.

Zalantzarik gabe, taldearen adina errespetatuaz, eta bi taldeen arteko mailari buruzko konparaziorik egin gabe, Les négresses vertes taldearen bi abesti ipintzea pentsatu dut, hain zuzen arestian aipaturiko diska zoragarri horretako bi abesti.

Eta barkatu diezaiatela Gogol Bordello taldekoek, baina ezin nuen omenalditxi hau egin gabe pasa. Aurrerago izango dute beraiek ere leku bat blog honetan.

Ordenagailu eta bion arteko arazoak amaitu direla eta, berriro indarturik nagoelakoan, XXI. mendeko Crooner handienetako bat aurkeztu nahi dizuet.

Bera, Richard Hawley, The Longpips eta The Pulp taldeko gitarrajolea izana dugu. Une lasai bat igaro nahi den aldiro biziki gustora entzuten dudan musikaria da, latza da. Ze klasea.

Egiten ari zaretena utzi eta entzun mesedez.

Oraintxe entzun dut, ETB-ko albistegian, Miriam Makeba andereinoa zendu dela kontzertu bat eman ondoren, bihotzekoak jota.

Badira abestiak, bare handitasunagatik kantari, garai, estilo eta abar gailentzen dituztenak, hau horietako baten jabe zen, Pata-pata abestiarena.

Abeslariz aparte, beltzen eskubideen alde borrokatu izanaren ondorioak pairatu behar izan zituen.

Bedi honako hau andere handi bati eginiko homenaldi apal bat.